bir binanın neden çöktüğünü anlamak için çatısına değil, temeline bakarsın.
beta dediğin hal,
statik bir kişilik özelliği değildir; temeldeki bir çatlağı gizlemek için harcanan efordur.
zihninin en alt katında, karanlık bir mahzen var.
o mahzende senin "yüzleşmekten korktuğun" canavarlar ;
"travmalar, utançlar, reddedilişler" kilitli.
beta'nın kaçış stratejisi şudur:
bütün yaşam enerjisini, omzunu o mahzenin kapısına dayayıp, o canavarlar dışarı çıkmasın diye kapıyı tutmaya harcamak.
düşün şimdi.
gücünün %90'ı o kapıyı tutmaya gidiyor.
hayata, kadına, işine, kriz anlarına sadece %10'luk bir "posa" kalıyor.
işte o donuk bakışlar, o titrek ses, o 'burada olamama' hali, o kaypaklık...
hepsi yorgunluktan.
ruhsal kasların, o kapıyı tutmaktan kramp geçiriyor.
kadınlar bunu nasıl sezer biliyor musun?
bir binanın içindeki "rutubet" kokusunu aldığı gibi alırlar.
görünürde her şey sağlamdır ama içeriden çürüyen bir şeyler vardır.
kendi içindeki zindanın kapıcısı olan adam, dışarıdaki dünyanın alfası olamaz.
o kapıyı tutarken dans edemezsin, savaşamazsın, sevişemezsin.
sadece beklersin.
korkuyla beklersin...