KOVA — SiSTEM iÇ RAPORU / AÇIK KANAL
Durum bildirimi yapıyorum.
Bu bir isyan değil.
Bu bir kaçış hiç değil.
Bu, çıplak bir teşhis.
Ben kendime karşı temkinliyim.
Temkin değil aslında, adı konmamış bir korku.
Savaş başlatmaktan kaçındım.
Mücadeleyi erteledim.
Bir kadınla bir erkek gibi yan yana durmayı gereksiz yere zorlaştırdım.
Hayatı düzene sokmak fikri bile içimde alarm üretti.
Sebep dışarıda değil.
Sistem hatası bende.
“Yapamıyorum” değil bu.
“Yapmamayı seçiyorum” da değil.
Daha çok: yaklaşmıyorum.
Yaklaştığım anda çözülmesi gereken bir güven meselesi var.
Kendime dair.
Başkasına değil.
Korkaklık kelimesini özellikle seçiyorum.
Çünkü kaçak ifadelerle durumu yumuşatmak istemiyorum.
Bu korku; yeteneksizlikten değil,
eksiklikten hiç değil,
kendime kefil olamamaktan doğuyor.
Teori net:
Güven duyulabilir bir versiyona evrilmek.
Ama pratikte başka bir bug var:
Evrilme süreci başlamadan kendimi kilitliyorum.
Kapıyı dışarıdan değil, içeriden kapatıyorum.
Paradoks burada.
Ve ben bunun farkındayım.
Şunu da kayda geçiyorum:
Beni benden başka kimsenin kurtaramayacağı bilgisi sistemde mevcut.
Bu veri yeni değil.
Ama bu, ışık istemeyi anlamsız kılmıyor.
Bu bir kurtarılma talebi değil.
Bir aydınlatma isteği.
Harita aramıyorum.
Yol da değil.
Sadece karanlıkta yanlış yere basmamak için bir referans.
Uzatılan bir el varsa,
tutmak için değil —
yanında durabilmek için.
Kayıt burada bitiyor.
Kanal açık.
