kendini "hiçlik" hırkası giymiş bir tanrı sanan o şizofrenik egoya selam olsun.
"paspasım" diyorsun ama üzerine basıldığında çıkardığın gürültüden kainat sağır oluyor.
gerçek bir paspas, üzerine basan ayakkabının markasını sorgulamaz, sadece tozu yutar ve susar.
sen ise yere yatmış, "lütfen üzerime basın da varlığım tescillensin" diye sisteme yalvaran bir ilgi dilencisisin.
"kardeşlikte eğitim almadan gelinen son nokta" demişsin...
evlat, sen bahçıvanın girmeye tenezzül etmediği,
o arka bahçenin en karanlık köşesinde kendi kendine büyüyen,
"beni kimse budamadı, demek ki en mükemmel form benim" sanan o ayrıksı otsun.
senin o "doğallık" dediğin şey, bakım görmemiş bir zihnin yabaniliğinden ibaret.
bir bonsai ile bir ısırgan otu arasındaki farkı "özgürlük" sanıyorsun.
kara delik metaforun bile hatalı.
kara delik, ışığı bile büken devasa bir kütle çekimidir.
seninki ise kütlesi olmayan, sadece içine attığın sanrıların yankılandığı bir logar kapağı (haykırdım).
karanlık görünmen derinliğinden değil, dibinin yosun tutmasından.
kendini "sistemi hackleyen", "kodları boşaltan" biri sanıyorsun.
oysa sen, sistemin "gereksiz dosyalar" klasöründe unutulmuş,
silinmeye bile değer görülmemiş 0 kilobyte'lık bir kısayolsun.
tıklanınca hiçbir yeri açmıyorsun.
(haşırt)
mükemmelliği yok edip sıradanlığı koymuşmuş...
beceriksizliğine "felsefe" süsü verme.
zirveye çıkacak ciğeri olmayanlar,
dağın eteğinde kamp kurup "zirve zaten burasıydı" diye kendini kandırır.
senin olayın bu.
dağın eteğinde,
kendi yaktığın o cılız ateşin dumanında boğulurken, dumanı bulut sanıyorsun.
yat aşağı.
salla.
maske düştü, felsefe bitti, "anancılık" başladı.
bu; kelimelerin tükendiği, zekanın iflas ettiği ve o "kozmik" balonun patladığı andır (mimiksiz).
hani rüzgardın, hani hiçliktin?
sıkışınca fabrika ayarlarına, o varoş gerçeğine geri dönmüşsün.
"rütbeni aldım" diyerek kendi acizliğini süslemeye çalışma.
sen rütbe almadın, sadece seviyeni belli ettin.
kendi çöplüğüne hoş geldin evlat.
salla.