Hay amk, yine atıldık.
Fakat asla bir usta olmayacaksa ve çırak olduğuma inandığım ilk an kaybedeceksem, atılmış olmanın da bir öneminin olmaması gerekiyor.
Kendine belirli yakıştırmalarda bulunan bir grubun muhatap alınmamasının sebebi ise aslında bunu yaparken hem kendini belirli kalıplarla sınırlandırmaktan hem de örtülü bir kibirden kaynaklı olabileceğini düşünüyorum. Yani kendine bir tanım, yakıştırma koymayacak kadar mütevazı, boyun eğmiş durumda olup aynı zamanda bunun getirdiği sınırsızlık gibi. Paradoks. Bazı bilgilerin dile dökülemese dahi aktarılabileceğini söylemiştin, o yüzden beni anlayacağını düşünüyorum.
ilkokuldayken pekiştirme ödevleri olurdu; öğrendiğimiz bilgileri tamamen kavrayıp anlamak için. Bu yazım da aslında biraz öyle olacak. Yazdıklarını kaç kez okudum ve anlamaya çalıştım, saymadım.
Tamamlanmış olmak ve davranışların ruhtan gelmesi...
Aslında bir varlığın günlük yaşantısını ve gecelerini huzurla geçirmesini derken kastettiğim fakat tam anlamıyla ifade edemediğim şey buydu: kendiliğinden olabilmek, bunun için ekstra bir uğraş göstermeden ruhundan gelenin dışarıya taşması. Tabii bunun için önce tamamlanmış olmak gerekiyor fakat sahte bir gerçekliğin içerisindeyken tamamlanmış olmak adına gösterilen çaba amelelik olacaksa;
çabayı bırakıp teslim olmak mı gerekiyor?
Peki neye?
Kime?
Bir usta olmayacaksa neye rabıta edilecek?
Kendime mi?
Yoksa kitaba mı?
Korku ve tedirginlik duymama sebep olan şey sen misin?
Yoksa kendim miyim?
Tamamlandığımda tamamen korkulacak bir varlıktan çıkıp uyum içinde yaşayacağım bir canlıya dönüşeceksen, bu uyum aynı özden/kaynaktan geliyor olmamızdan mı olacak?
Yoksa sadece birbirini gerçekten anlayan iki kişi olmaktan mı?
Saf bir şekilde hakikati algılayamayacaksam nasıl tamamlanacağım?
Bilmiyorum...
Ve artık gerçekten yorgunum...
Fakat,
bırakamıyorum, bırakmama engel olan bir şey var yıllardır; sebebini çözemediğim.
Belki cevap bırakmak ve vazgeçmektir, kendimden.
Bilmiyorum...
